tag:blogger.com,1999:blog-5772814152072149622012-02-16T08:12:54.262-08:00Suthawan Thummasungwanhttp://www.blogger.com/profile/18285310838562891354noreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-577281415207214962.post-7800330731007461522009-04-01T19:58:00.000-07:002009-04-01T19:59:09.662-07:00เราไม่ได้ดูละครมานาน ... ไม่ได้มีอุดมการณ์อะไร แต่เพราะว่าหอไม่มีทีวี<br /><br />อาศัยดูตามคณะ บ้านเพื่อนเรื่อยๆ ไม่ได้คาดหวังจะติดรายการอะไรงอมแงม<br /><br />เพราะการติดทีวีเป็นทุกข์ ถึงเวลาต้องมาหน้าจอ ต้องคิดแทนตัวละครทุกตัว<br /><br />นั่น โน่น นี่ .. อีนี่ตบอีนี่ทำไม สมเหตุสมผลไหม ? ทั้งๆที่ชีวิตจริงไร้เหตุผล<br /><br />เสื้อแดงบ้าง เสื้อเหลืองบ้าง อะไรบ้าง .. (ก็เบื่อบ้าง)<br /><br /><br />เมื่อเดือนที่แล้วได้กลับดอนไก่ดี ภูมิลำเนาเดิม เฮฮาอยู่บ้านกับญาติพี่น้อง<br /><br />หลุดกรอบเด็กปอโทแบบมีเดียอาร์ท กลับสู่บทบาทลูกหลานแม่ค้าพ่อขาย<br /><br />กลิ่นอายแบบบ้านบ้านหอมกรุ่น มาเป็นชาวบ้านแท้ๆ มันก็คึกคักบอกไม่ถูก<br /><br />ป้า น้า แม่กินกาแฟ (เราดื่มโอวัลติน) อ่านข่าว แล้วต่างคุยขโมงออกรสชาติ<br /><br />ข้อมูลจริงบ้างไม่จริงบ้าง แต่ฟังแล้วน่าเชื่อถือ เพลินๆ กับอาหารเช้าร่วมกัน<br /><br /><br />บ้านเป็นโรงงานขนาดเล็ก คนงานไม่ถึงสิบคน เรามักจะร่วมมื้ออาหารกัน<br /><br />"กินกันหลายคนอร่อยดี" แม่มักบอกเสมอ...ก็จริงมันสนุกกว่ากินคนเดียว<br /><br />คนงานที่บ้านชอบคุยเรื่องละครกลางคืน คุยเหมือนนักแสดงเป็นญาติมิตร<br /><br />"สงสารป็อกเนาะ อั้มมันร้าย" อะไรทำนองนี้ ความใกล้เพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ<br /><br />บางคืนเลยต้องพับคอมฯ ไปนั่งกับพี่หนึ่งดูเมียหลวง ให้มีเรื่องได้คุยบ้าง<br /><br /><br />เมียหลวงละครที่แม่ฉันด่าแต่ดู คนงานต่างพากันสวมบทบาทนักแสดงเอง<br /><br />วิกานดา นงคราญ นวล อรอินทร์ นุดี โลดแล่นบนความไม่พอของพระเอก<br /><br />ฉันจะไม่รีวิวละครเรื่องนี้หรอก ชื่อว่าแค่พิมพ์ใน google ทุกคนคงมีข้อมูล<br /><br />แต่ที่อยากบอกคือว่าหลังจากติดละครเรื่องนี้อย่างงอมแงมและไม่รู้ตัวแล้ว<br /><br />อรอินทร์ เป็นตัวละครที่ทำให้ฉันกลับมาย้อนมองตัวเองมากที่สุด -_-"<br /><br /><br />เรื่องนี้...มันก็เป็นเรื่องที่พยายามจางในความทรงจำที่แจ่มชัดตลอดมา<br /><br />เวลานั้นฉันบูชาคนรัก ไม่ได้บูชาความรัก เป็นอะไรที่โง่เขลาเบาปัญญา<br /><br />ฉลาดเรื่องหนึ่ง ก็มาโง่เรื่อง สอง สาม สี่ ได้ .. ไม่มีใครฉลาดทุกเรื่อง<br /><br />และก็ตกม้าตายเรื่องความรักทุกที..มีรักกี่ครั้งก็ไม่รู้จักหักห้ามใจบ้าง<br /><br />ทำไมต้องทำทุกอย่างให้คนที่เรารัก หรือคือการทำทุกอย่างให้ตัวเอง<br /><br /><br />หลายต่อหลายทีที่ทุ่มเทกับคนรอบตัว มันเป็นเพราะอยากได้รอยยิ้ม<br /><br />ดังนั้นความดีที่ต้องการผลตอบแทน มันต้องมีอะไรแฝงในกลไกนึกคิด<br /><br />ความรักที่พร้อมจะให้ ลึกลึกมันก็คงอยากรับอะไรบางอย่าง ซึ่งไม่แน่ใจ<br /><br />แต่เมื่อรู้ว่าไม่สมหวัง การยื้อ ความหึงหวง การวิงวอน..มันจะตามมาเอง<br /><br />สภาพอั้มที่เหมือนคนบ้าเมื่อ ดร อนิรุท จะจากไป จึงเป็นเรื่องที่ฉันเข้าใจ<br /><br /><br />ฉันเคยบ้า ตอนนั้รก็บ้าแบบนั้น พยายามเข้าใจ เท่าทัน ย้อนมองตัวเสมอ<br /><br />คุมได้บ้าง ไม่ได้บ้าง มันแปลกที่ฉันไม่เข้าใจตัวละครอื่นๆ ทำไมนุดีต้อง<br /><br />ทำตัวแสนดี ดร วิกันดา ต้องเป็นแม่พระ ฯลฯ นั่นเป็นเพราะเราต่างกัน<br /><br />คนเมื่อกันจะโคจรมาเจอกัน อย่างน้อยเรื่องความคิดความอ่านที่เข้าถึง<br /><br />เราเลยไม่ค่อยชอบเมื่อมีคนคิดต่าง รู้สึกว่าเขาทำไม่ถูก ต่างๆ นานา :P<br /><br /><br />เหตุและผลที่เกิดขึ้น มันอาจจะบ่มเพาะมาจากประสบการณ์ของปัจเจก<br /><br />ซึ่งอาจจะสอดคล้องหรือแบ่งแยก มันมีชุดความน่าจะจริงมากมายเกินไป<br /><br />และการที่เราจะเข้าใจในชุดต่างๆ เราต้องละชุดความคิดในหัวให้ได้ก่อน<br /><br />มันยากเกินไปไง ชุดสีแดงเลยไม่เข้าใจชุดสีอื่นๆ และชุดอื่นก็ไม่เข้าใจเขา<br /><br />อยู่คนละฐานคิด คุยกันไปก็เสียเวลาเปล่า เหมือนที่แม่เกลียดอั้มแต่ฉันชอบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/577281415207214962-780033073100746152?l=theaiy.blogspot.com' alt='' /></div>Suthawan Thummasungwanhttp://www.blogger.com/profile/18285310838562891354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-577281415207214962.post-50735127246232569782009-03-15T12:01:00.000-07:002009-03-15T12:02:27.745-07:00จดหมายเปิดผนึกจากเพื่อนถึงเพื่อนในเรื่องคนใกล้ตัว<br /><br /><br />กูกำลังกวนเวลามึงอีกแล้ว แต่กูจมกับความคิดนานนานแล้วปวดหัว<br /><br />กูเสียใจเรื่อง xx มากกว่าที่พวกมึงสัมผัสได้ กูอัดอั้นมานานมากมาย<br /><br />กูเคว้งมันเป็นเรื่องที่กูคุยได้ก็แค่พวกมึงที่เราสนิทกัน แต่ทุกคนไม่คุย<br /><br />กูรักพวกมึงเป็นเพื่อนสนิทอีกกลุ่มเลย แต่กูไม่รู้ว่ามึงคิดกับกูยังไง ?<br /><br />กูสงสารตัวเองเวลาเสียใจ ที่ไม่มีเพื่อนแบบมึงมารับฟังกูสักนิด -_-"<br /><br /><br />มันน่าสงสารนะถ้าใครสักคนเสียใจ แล้วไม่มีเพื่อนสนิทอยู่รับฟังเลย<br /><br />มันไม่น่าเป็นไปได้ ที่กูฟังทุกคน ช่วยทุกคนเสมอมา แต่ไม่มีใครเลย<br /><br />มันไม่ได้เป็นการทวงบุญคุณ แต่มันเป็นความน้อยใจที่กูรู้สึกเต็ม เต็ม<br /><br />มันเป็น งึก งึก งัก งัก เหอะๆ กูปวดหัว เวลาพยายามคิดว่าผิดตรงไหน<br /><br />มันไม่ใช่ความผิดหรอก กูต้องเข้าใจว่า xx ไม่ชอบกูอีกต่อไปแล้ว -_-"<br /><br /><br />แก พอคิดแบบนี้ได้ เหตุผลก็ไม่ต้องมี ไม่ต้องเค้น เหลือแค่กูน้อยใจ<br /><br />แกลองคิดดูว่าฉันดีกะมันเท่าไหร่ ฉันไม่เคยขัดใจมันสักครั้ง แกก็เห็น<br /><br />แกเอ๋ย ... มันเป็นเรื่องที่ฉันทำ ไม่ใช่เรื่องที่มันทำนี่หน่า มันจะสนรึ ?<br /><br />แกเป็นเพื่อนมัน และแกก็เป็นเพื่อนฉัน ถ้าฉันไม่พูดกับมัน อีกต่อไป<br /><br />แกจะยังพูดคุยกันฉันไหม ? ถ้ามาเชียงใหม่ จะกินเหล้าด้วยกันไหม ?<br /><br /><br />บางทีอยากตายจริงๆ อยากรู้ว่างานศพฉัน xx จะมาไหม ฉันเครียดจริงๆ<br /><br />บางทีอยากคุยกับมึงอยากปรึกษา อยากได้กำลังใจบ้าง แต่ก็ไม่เคยได้<br /><br />บางทีอยากร้องไห้ ซึ่งก็ร้องไปไม่มีอะไรดีขึ้นมา เบื่อว่ะ เบื่อโคตรโคตร<br /><br />บางทีนึกย้อนวันเก่าๆ กูไม่เข้าใจว่ากูเปลี่ยนไปรึ อะไรๆ มันถึงเลวร้ายลง<br /><br />บางทีถ้ากูตัดมันออกจากความคิดได้ กูคงแฮปปี้ เฮ้อมึงกูอยากคุยด้วย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/577281415207214962-5073512724623256978?l=theaiy.blogspot.com' alt='' /></div>Suthawan Thummasungwanhttp://www.blogger.com/profile/18285310838562891354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-577281415207214962.post-63321991815490353362009-03-11T02:20:00.000-07:002009-03-11T02:58:45.719-07:00คนมาเลเซียมากหน้าหลายตาเดินสวนไปมาในบ้านไม้สองชั้น..ที่ตำบลดอนไก่ดี<br /><br />ต่างเลือกเก็บเกี่ยวภาพผ่านประสาทสัมผัส + ผ่านระบบดิจิตอล หลานคนจับจอง<br /><br />เลือกซื้อเพื่อเอาภาพแทนไทยกลับบ้านเมืองของตน ที่นี้ขาย "เครื่องเบญจรงค์"<br /><br />ฉันเองก็เป็นแม่ค้าสมัครเล่น...ช่วยขายได้เยอะเพราะว่าพูดภาษาอังกฤษได้เรื่อง<br /><br />ก่อนกลับลูกค้าคนหนึ่งแลกนามบัตรกับที่บ้านและถามว่า what is your name ?<br /><br />เมื่อปีืั้ที่แล้วรุ่นน้องคนทำ final project เรื่องการลืมที่เกิดจากตัวเลือกที่มากเกิน<br /><br />เขาเล่าให้ฟังว่าตอนไปสัมมนาที่สิงค์โปร มีคนถามชื่อเขา แต่เขากลับตอบไม่ได้<br /><br />ด้วยเพราะเขามีชื่อจำนวนมาก จนไม่แน่ใจว่าควรแนะนำตัวเองในฐานะชื่อไหน ?<br /><br />สภาพฉันเมื่อวานนี้ไม่ต่างกัน และฉันเลือกจะตอบว่า :: You can call me Aiy ::<br /><br />ท่ามกลางความกังขาของครอบครัวที่เรียกฉ��นว่า "ผึ้ง" แต่ฉันก็คิดว่าฉันมีเหตุผล<br /><br />theaiy เป็นชื่อหนึ่งที่ฉันใช้อยู่ในโลกเสมือนหลายต่อหลายแห่ง แต่ไม่ใช่ทั้งหมด<br /><br />มันมาจากชื่อ อาย ที่เริ่มใช้ในรั้วมหาวิทยาลัยแทนชื่อเดิมที่ซ้ำไปซ้ำมากับคนอื่น<br /><br />นอกจากชื่ออายฉันก็เคยมีชื่ออื่นตามพื้นที่ และเวลาที่มันแตกต่าง นับไม่ถ้วน ...<br /><br />จนบางทีคิดว่ามันเยอะ จนไม่สำคัญ แต่ความเป็นจริงนั้นทุกชื่อที่ผลิตขึ้นมันผูกติด <br /><br />มันมีเรื่องราวบางอย่างเป็นบริบทเสมอ เพราะทุกชื่อมันมีเรื่องราวของมันจริง จริง<br /><br />ผึ้ง แอบ Ingrid อาย เด็กสมบูรณ์ ฮิปปัสปัสเตโม nawahtus ควายน้อย ฯลฯ<br /><br />ดังนั้นคำถามว่า ชื่ออะไร ? บางทีก็ไม่ง่ายรักที่จะตอบ :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/577281415207214962-6332199181549035336?l=theaiy.blogspot.com' alt='' /></div>Suthawan Thummasungwanhttp://www.blogger.com/profile/18285310838562891354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-577281415207214962.post-42400596821456621692009-03-08T05:28:00.000-07:002009-03-08T05:42:51.730-07:00<img src="http://images.theaiy.multiply.com/image/12/photos/157/500x500/2/02.jpg?et=e9jaotzXPXHCSGOpUP%2CIgQ&nmid=202829221"><br><br /><img src="http://images.theaiy.multiply.com/image/3/photos/157/500x500/1/01.jpg?et=EuugLkrdwX7H4XxFgyI4sA&nmid=202829221"><br><br /><img src="http://images.theaiy.multiply.com/image/2/photos/157/500x500/6/06.jpg?et=k0kuvH41JYx%2CeVVTrUSsBA&nmid=202829221"><br><br /><img src="http://images.theaiy.multiply.com/image/3/photos/157/500x500/4/04.jpg?et=rk3uRJZNJXoSXKG0yyTe5w&nmid=202829221"><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/577281415207214962-4240059682145662169?l=theaiy.blogspot.com' alt='' /></div>Suthawan Thummasungwanhttp://www.blogger.com/profile/18285310838562891354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-577281415207214962.post-27570995986508054592008-01-13T12:41:00.001-08:002009-03-08T05:28:17.516-07:00<span style="font-family:Arial;"><br /></span> <div style="text-align: center;"><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">การจดจ้องมันเห็นชัดก็จริง แต่มันเห็นไม่รอบด้าน</span><span style="font-family:Arial;font-size:85%;"> - การอยู่ห่างขึ้น เราก็มองได้กว้างมากขึ้น</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">อยู่ไกลเกินไกลมันก็อาจพร่ามัว แต่ถ้าอยู่ใกล้กันโดยไม่ใส่ใจเลยมันก็ไม่มีค่าอะไรเหมือนกัน </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">คนบางคนอยู่ใกล้กันทุกนาทีไม่มีความหมายก็คือไม่มี บางคน..นานนานเจอทีคิดถึงแทบตาย</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">แต่กับบางคน นานแค่ไหนก็ไม่อยากเจออีกเลย บางคนยิ่งเจอยิ่งรำคาญ บางคนยิ่งเจอยิ่งชอบ</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">กับบางเรื่อง บางงาน ยากแค่ไหนก็อย่าฝ่าฟันทำให้สำเร็จ บางงานง่ายแสนง่ายยังไม่อยากทำ</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">บางงานยากท้าทาย แต่ก็ขี้เกียจหมดแรงดื้อๆ บางท งานยากงานง่ายก็มุมานะทำทั้งวันทั้งคืน</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">กับบางแนวคิดเราก็เข้าใจถึงแก่นสาระ แต่บางทีง่ายก็พยายามไม่เข้าใจ บางทียากก็เข้าใจผิด</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">บางครั้งพยายามปรุงแต่งให้เข้ากับสิ่งที่เคยคิด เคยเข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไปเพื่ออะไร งง งง งง</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Arial;">จนกูอยากสรุปว่ากฎเกณฑ์ที่มีมันอิงความพอใจของตัวเอง บ้างเรื่องแค่ชอบ กับ ไม่ชอบ</span><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-family:Arial;"><span style="font-weight: bold;">ไม่รู้ว่ากูพยายามพล่ามให้คนอื่นเข้าใจไปทำไม ???</span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/577281415207214962-2757099598650805459?l=theaiy.blogspot.com' alt='' /></div>Suthawan Thummasungwanhttp://www.blogger.com/profile/18285310838562891354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-577281415207214962.post-26489634060132655822008-01-13T11:55:00.000-08:002008-01-13T11:56:46.501-08:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);">::: เราเชื่อของเราแบบนี้ ::: </span>คนเราต่างมีประสบการณ์ ความเชื่อ รสนิยม เนื้อสมอง ความคิดอ่าน ของใครของมัน<br /><br />คนเราแต่ละคน มันก็เป็นวงกลมคนละวง ถึงจะกลมดิกดิกเหมือนกันแต่เนื้อในมันต่างกันตามลักษณะเฉพาะตน<br /><br />เมื่อใครเข้ารู้จักกัน มันคือการยินยอมที่จะรับฟัง - เข้าใจ และเป็นการเข้ามาครั้งนี้เป็นความยินยอมของคุณเอง<br /><br />เราจะเข้าใจกันมากหรือน้อย มันขึ้นอยู่กับว่าวงกลมเราทับซ้อนกันแค่ไหน .. <span style="color: rgb(255, 192, 0);">การทับซ้อน <span style="color: rgb(0, 0, 0);">อาจเกิดจากความคล้าย<br /><br />ความเหมือน หรือความเข้าใจ ก็สุดแล้วแต่เหอะ ช่างมัน เพราะ</span></span>หากคุณมีความเห็นโต้แย้งใดๆ พิจารณานิดนึงว่า<br /><br /> คุณเป็นคนเข้ามาเองในวงกลมนั้นๆ เอง ไม่ได้มีใครบังคับ แม้ว่าเนื้อหาภายในวงกลมมีผลกระทบต่อจิตใจ หรือ<br /><br />เสถียรภาพทางอารมณ์ และความรู้สึกแง่บวกในชีวิตรวมถึงสังคมรอบตัวคุณก็ตาม ลงใช้วิจารณญาณของตนเอง<br /><br />สำหรับ "บางท่าน" อาจจะมองว่าวงกลมของเรามันก้าวร้าว ปัญยาอ่อน หยาบคาย ไร้สาระ ส่อเสียด เพ้อเจ้อ ฯลฯ<br /><br />อยากจะขอให้พิจารณาให้ดีว่า ้เราจะเป็นอย่างไรก็ตาม...เรา็ยังนอบน้อมพอที่จะยอมรับ กระแสหลัก บรรทัดฐาน<br /><br />(ที่ท่านเชื่อว่า มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องดีงาม) ตลอดจนกระแสด้านอื่นๆ ที่มีจริงในสังคม แต่วันนี้่ ท่าน เอากระแสหลัก<br /><br />ที่ท่านยึดถือนั้นมาตัดสินว่า แนวทางของเราว่าเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้นั้น เราเสียใจและมองว่าเป็นวิธีคิดผิดพลาด<br /><br />ที่ไม่เปิดใจรับทราบ ความเป็นไป หรือ สภาพแท้ ของโลก ที่มี <span style="font-weight: bold;">Differrent yardsticks </span>และถือวิสาสะ ตัดสินเรา<br /><br />เอาความเห็นและความเป็นส่วนบุคคลของท่านมาใช้ตัดสินผู้อื่น สังคมอื่น กระแสอื่น ความเป็นอื่น และสิ่งอื่นๆ ...<br /><br /><br /><br />แน่ใจว่ามันถูกต้องเหรอ ??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/577281415207214962-2648963406013265582?l=theaiy.blogspot.com' alt='' /></div>Suthawan Thummasungwanhttp://www.blogger.com/profile/18285310838562891354noreply@blogger.com0